Προσφορά!

ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ – ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

16.22 14.60

Το Κιβώτιο, έργο φαντασίας, εξαιρετικά ευανάγνωστο και συναρπαστικό σε όλα τα κεφάλαιά του, είναι κλασικό θα λέγαμε μυθιστόρημα, που όμως ξεχωρίζει αισθητά για τις συνεχείς παρεκβάσεις του από τα καθιερωμένα είδη, τα οποία γνωρίζει και σέβεται.

Περιγραφή

ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ – ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΚΕΔΡΟΣ
Σελ: 358
ISBN: 978-960-04-0165-3

Το Κιβώτιο, έργο φαντασίας, εξαιρετικά ευανάγνωστο και συναρπαστικό σε όλα τα κεφάλαιά του, είναι κλασικό θα λέγαμε μυθιστόρημα, που όμως ξεχωρίζει αισθητά για τις συνεχείς παρεκβάσεις του από τα καθιερωμένα είδη, τα οποία γνωρίζει και σέβεται. ■ Σε πρώτο στρώμα φαίνεται να περιγράφει την επικίνδυνη περιπέτεια μιας σαρανταμελούς ομάδας επιλέκτων αγωνιστών να μεταφέρουν από την πόλη Α στην πόλη Β ένα κιβώτιο αγνώστων στοιχείων, από το περιεχόμενο του οποίου θα κριθεί π έκβαση της αποστολής. Το κιβώτιο φτάνει στον προορισμό του με μοναδικό επιζώντα τον ανώνυμο αφηγητή που είναι και ο μοναδικός μάρτυρας της διεκπεραίωσης της επιχείρησης. ■ Συνεπώς τίθεται από την αρχή θέμα της αξιοπιστίας του, που δεν την προστατεύει το πλούσιο αγωνιστικό του παρελθόν. Έτσι υποχρεώνεται να απολογείται με επιστολές του απέναντι σε έναν ανακριτή που τον βλέπει μια φορά, και ο οποίος τελικό παραμένει άγνωστος κοι αγνώστων προθέσεων. Η κρίσιμη και αποφασιστική για το σύστημα «αλήθεια» παραμένει αίνιγμα και ο παραλήπτης της αλήθειας απροσδιόριστος. ■ Ωστόσο, η υπόθεση είναι πειστική, είναι αληθοφανής και το ενδιαφέρον της διαρκώς αυξάνει. Τα γεγονότα συμβαίνουν απέναντι σε μια υπαρκτή κατάσταση που παρουσιάζει το συμπτώματα ενός αμείλικτου μηχανισμού, με τις δυνάμεις του σε πλήρη ετοιμότητα, συντηρώντας τις ασθένειές του στην πιο αποτρόπαιή του μορφή. ■ Γί αυτό, διαβάζοντας το έργο από μια ουσιαστική γωνία μπορείς νο πεις ότι στο μυθιστορηματικό του σύμπαν συγκεντρώνεται ένας αντιπροσωπευτικός κόσμος ανθρώπων και καταστάσεων μιας κυνικά αυτορρυθμιζόμενης πολιτείας, όπου τα επισφαλή κίνητρα των οπαδών της κρύβονται με επιμέλεια πίσω από το μονδύα της αφοσίωσης και της υστεροβουλίας, ενώ καταγράφεται η κυρίαρχη νοοτροπία, σιωπηρά υποταγμένη στον πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος από ένα πρόταγμα ελευθερίας -με διαδοχικές πράξεις- καταλήγει στην αναίρεσή της. ■ Κοι το μήνυμα του έργου, θο αναρωτηθεί ο αναγνώστης; 0 συγγραφέας αρνείται να εφεύρει μια και μοναδική απάντηση για την ανθρώπινη μοίρα.

“Ξεκίνησα εκ νέου την ανάγνωση του “Κιβωτίου” -ενός από τα πιο εμβληματικά βιβλία της “απελευθερωτικής” δεκαετίας του ’75-’85, μαζί με το “Πλατύ Ποτάμι” του Γιάννη Μπεράτη, την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα” της Άλκης Ζέη- και ομολογώ ότι νιώθω σαν πρωτοφώτιστη.
Ίσως γιατί από τότε που το διάβασα, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 άσχετα με την ευαισθητοποίηση και την εξοικείωση με την συμβολική λογοτεχνία, κατείχα την αφέλεια της ηλικίας και την έλλειψη της γνώσης. Έτσι λοιπόν κατέληξα να θυμάμαι ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο. Όπως αρέσκομαι να επαναλαμβάνω (χωρίς φυσικά να διεκδικώ την πατρότητα -αν και φυσικά λόγω φύλου θα έπρεπε να πω την μητρότητα, αγνοώντας τον “όρο”) κανένα βιβλίο δεν διαβάστηκε δύο φορές. Έτσι και η παρούσα ανάγνωση είναι μάλλον μια πρώτη προσέγγιση, σε ένα βιβλίο που ενώ πίστευα μέχρι τώρα ότι είναι -όπως και γενικώς περιγράφεται- μια “δυστοπική” μυθοπλαστική αφήγηση, βλέπω μια σοφά κωδικοποιημένη καταγραφή πραγματικών γεγονότων που σημάδεψαν μισό αιώνα και αποφάσισαν την τύχη της χώρας μας και της πολιτικής μας συνείδησης εν γένει. Παράλληλα δε με την ανάγνωση, ανασκάπτω και ξανακοιτώ τα ιστορικά γεγονότα με τα οποία διασταυρώνεται η αφήγηση και ανασυνθέτω κάτω από διαφορετικό πρίσμα τα μεταπολεμικά χρόνια, την αριστερά όπως αιμορραγεί και κανιβαλίζεται, περιχαρακώνεται στο στείρο ενώ εκπροσωπεί το πρωτοπόρο, σε μια περίοδο που η χώρα αυτή την είχε ανάγκη όσο ίσως τίποτα άλλο.
Η γραφή του Άρη Αλεξάνδρου, είναι λιτή, καλοπροαίρετη και αφελής, καθώς εκφράζει την απολογία του κεντρικού ήρωα, ο οποίος δεν κατανοεί αλλά δεν αμφισβητεί. Μπορεί να είναι και η απλή αυτοκριτική του αριστερού που ένοιωσε ότι αντί να φύγει ευθεία, συνέχισε μια κυκλική πορεία που στο τέλος τον εγκλώβισε στο αρχικό σημείο, χωρίς πια την ευκαιρία της επανεκκίνησης και τον οδήγησε στην αυτοκαταστροφή και την ακύρωση.
Νομίζω ότι το τέλειο παράλληλο ανάγνωσμα θα ήταν το “Εμείς” του Γευγκένι Ζαμιάτιν. Και στα δύο ο ανήσυχος αναγνώστης, με ανατριχίλα ανακαλύπτει λίγο-λίγο την αλήθεια πίσω από την “φανταστική” αφήγηση.”
Β.Μ.

 

Το βιβλίο το απολαύσαμε και το μελετήσαμε στη λέσχη ανάγνωσης του Βιβλιοπωλείου Προμηθεύς τον Φλεβάρη του 2020.

Αξιολογήσεις

Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.

Δώστε πρώτος μία αξιολόγηση “ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ – ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ”

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.