Περιγραφή
ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ – ΙΛΙΑ ΠΡΙΓΚΟΖΙΝ, ILYA PRIGOGINE
ΤΡΑΥΛΟΣ
Σελ: 143
ISBN: 960-7990-64-1
H θεώρηση του Χάους εισάγει μια νέα συνάφεια. Oδηγεί σε μια επιστήμη η οποία δεν αναφέρεται μόνον σε νόμους, αλλά και σε συμβάντα, σε μια επιστήμη που δεν αρνείται εκ των προτέρων την εμφάνιση του καινούργιου, που δεν αμφισβητεί την ίδια τη δημιουργική δραστηριότητά της. H ύλη δεν βρίσκεται πάντα σε τάξη. Τα μικροσκοπικά σωματίδια που την αποτελούν δεν κινούνται ούτε συμπεριφέρονται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Δεν μοιάζουν δηλαδή με ένα εκκρεμές που, όση ώρα κι αν το κοιτάμε, το μόνο που κάνει είναι να πηγαίνει μια αριστερά και μια δεξιά.
Η ύλη μπορεί και συμπεριφέρεται ποικιλοτρόπως, με «κανόνες» που δεν ήμασταν σε θέση να καταλάβουμε όσο βαδίζαμε στον δρόμο που μας έδειχνε η Κλασική Μηχανική. Ο Πριγκοζίν μάς προτρέπει να δούμε την ύλη με άλλο μάτι. Να φανταστούμε ότι το πλέγμα των δυνάμεων που την αποτελούν κρύβει μέσα του και έναν άλλο «εαυτό», ο οποίος έχει την προδιάθεση να εκδηλώνεται κάπως… αλλοπρόσαλλα όταν βρίσκει την κατάλληλη ευκαιρία. Eπειδή σε αυτό το μικρό βιβλίο δεν μπορούμε να αναπτύξουμε ολόκληρη τη θεωρία του Χάους, θα περιοριστούμε στον θεμελιώδη ρόλο της σε όλα τα επίπεδα περιγραφής της φύσης, από τον μικρόκοσμο έως τον μακρόκοσμο.
Ο Ίλια Πριγκοζίν εκφράζει πάντα τον θαυμασμό του για την προσπάθεια των αρχαίων Ελλήνων να εμβαθύνουν στις διάφορες επιστήμες, και υποστηρίζει ότι τα επιστημονικά ερωτήματα που έθεσαν στην αρχαιότητα ο Παρμενίδης και ο Ηράκλειτος αναφορικά με το Χάος, την Αιτιότητα, και τον Χρόνο, εξακολουθούν να είναι επίκαιρα.
«Η ουσία της ζωής βρίσκεται στην αβεβαιότητα της διαρκούς αλληλεπίδρασης που έχει με το περιβάλλον. Για παράδειγμα, οι λεπτομέρειες ενός λουλουδιού δεν είναι προκαθορισμένες από τον σπόρο…»
«Ο λόγος που τιμήθηκα με το βραβείο Nobel, πριν από είκοσι δύο χρόνια, είναι ότι απέδειξα πως μακράν της ισορροπίας, η ευστάθεια σε διαταραχές χάνεται, γενικώς. Μακράν της ισορροπίας έχουμε σημεία διακλάδωσης που προέρχονται από τον μη-γραμμικό χαρακτήρα των εξισώσεων εξέλιξης. Τότε, παρουσιάζονται πολλές δυνατότητες, πολλοί κλάδοι και αυτοί οι κλάδοι οδηγούν σε εμφάνιση νέων δομών στον χωροχρόνο. Αυτό ήταν για μένα πολύ σημαντικό και ενίσχυσε την άποψή μου ότι η κατεύθυνση του χρόνου σε συνδυασμό με την αύξηση της εντροπίας, παίζει έναν πολύ σημαντικό και εποικοδομητικό ρόλο. Πράγματι, η μη αναστρεψιμότητα δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως ένα τεχνητό κατασκεύασμα – άλλωστε υπάρχουν όλες αυτές οι νέες δομές του χωροχρόνου. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Αυτά τα θέματα είναι σήμερα πολύ γνωστά και μελετώνται σε πολλά εργαστήρια. Μακράν της ισορροπίας μπορούμε να δούμε αντιδράσεις ταλάντωσης ή ένα νέο είδος κρυσταλλογραφίας μη-ισορροπίας, σε συνδυασμό με τις δομές Turing και μπορεί επίσης να έχουμε χαοτικές καταστάσεις όπου οι τροχιές αποκλίνουν εκθετικά με την πάροδο του χρόνου…»
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.