ΑΝΝΑ ΣΟΡΟΡ – ΜΑΡΓΚΕΡΙΤ ΓΙΟΥΡΣΕΝΑΡ – YOURCENAR MARGUERITE

Περιγραφή

ΑΝΝΑ ΣΟΡΟΡ – ΜΑΡΓΚΕΡΙΤ ΓΙΟΥΡΣΕΝΑΡ – YOURCENAR MARGUERITE
ΑΓΡΑ
Σελ: 140
ISBN: 978-960-505-420-5

Μετάφραση: Σπύρος Γιανναράς

HANNA, SOROR… (ANNA, ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ…) πρωτογράφτηκε σέ διάστημα μερικών εβδομάδων την άνοιξη του 1925, στη διάρκεια μιας παραμονής στή Νάπολη κι αμέσως μετά την επιστροφή μου άπό εκεί αυτό εξηγεί ίσως τό γεγονός ότι ή περιπέτεια τοϋ άδερφοϋ και τής άδερφής λαμβάνει χώρα και λύση κατά τη διάρκεια τής Μεγάλης Εβδομάδας. Ξαναδουλεύτηκε τό 1935.
Όσο γιά τό Anna, soror…, ό τίτλος κατά τό πρότυπο του Γκρέκο, τοϋ ταιριάζει άρκετα καλά, ώς έμμεση αναφορά στον σπασμωδικό και τρεμάμενο τρόπο τοϋ μεγάλου ζωγράφου άπό τό Τολέδο, σαν μια λαμπάδα που άναλίσκεται πολύ γρήγορα.
Με την Anna, soror… γεύτηκα για πρώτη φορά τό υπέρτατο προνόμιο τοϋ μυθιστοριογράφου, τό να χάνεσαι ολόκληρος μέσα στους χαρακτήρες σου ή να αφήνεις να σέ στοιχειώνουν. Στή διάρκεια αύτών των λίγων εβδομάδων, κι ένώ συνέχιζα να έπαναλαμβάνω τ’ις ίδιες χειρονομίες και να αποδέχομαι τις συνήθεις συναναστροφές της ύπαρξης, ζοΰσα διαρκώς μέσα στό δύο αύτα σώματα και στις δυο αύτές ψυχές, γλιστρώντας από τήν Άννα στον Μιγκέλ και από τόν Μιγκέλ στην “Αννα, με την αδιαφορία εκείνη για το φύλο, η όποια πιστεύω πως άποτελεί τό ίδιον όλων των δημιουργών, παρουσία των δημιουργημάτων τους.
Ο τίτλος είναι δάνειο τών δύο πρώτων λέξεων άπό τήν έπιτύμβια έπιγραφή πού χαράχθηκε έπάνω στον τάφο τοϋ Μιγκέλ και άποδίδουν τό ούσιώδες.
Πρόκειται για έναν έρωτα άνάμεσα σέ έναν άδερφό και μια άδερφή, δηλαδή γιό ένα είδος υπέρβασης τό όποίο είθισται νά έμπνέει τούς ποιητές πού καταπιάνονται μέ μια οίκειοθελή πράξη αιμομιξίας.
Από τήν Αναγέννηση ως τα χρόνια μας μέ τό θέμα έχουν άσχοληθεί μεγάλοι συγγραφείς δπως ό Τζών Φόρντ, ό Μοντεσκιέ, ό Μπάυρον, ό Σατωβριάνδος, ό Γκαίτε, ό Τόμας Μόνν και πολλοί άλλοι.
Ίσως νό μπορούμε νό ποϋμε πώς γιό τούς ποιητές εξελίχθηκε γρήγορα σέ σύμβολο δλων τών έρωτικών παθών, τό οποία ξεσποΰν μέ άκόμη μεγαλύτερη βιαιότητα, καθώς πλέον ούτε συγκρατοϋνται ούτε τιμωρούνται, άλλα οϋτε καί κρύβονται.
Ή αιμομιξία παραμένει γεγονός άνομολόγητο, καί σχεδόν άδύνατο να αποδειχθεί εκεί ακριβώς όπου τρέφουμε υποψίες για τήν ύπαρξή του. Πάνω στα πιο άπότομα βράχια πέφτει με μεγαλύτερη σφοδρότητα τό κύμα.