Περιγραφή
Η ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ – ΦΑΙΔΩΝ ΤΑΜΒΑΚΑΚΗΣ
ΕΣΤΙΑ
Σελ: 80
ISBN: 978-960-05-1636-4
Τον συγγραφέα τον γνωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια με “Τα τοπία της Φιλομήλας” και μας έκανε εντύπωση η οπτική του, η γλώσσα και ο τρόπος που διαχειριζόταν τα ζητήματα που προβάλονταν μέσα από το μυθιστόρημα. Προσφάτως διαβάσαμε “Το τελευταίο ποστάλι” ένα ναυτικό, ιστορικό και κοινωνικο-πολιτικό μυθιστόρημα που πραγματικά μας ενθουσίασε. Πιστεύουμε ότι η “Αναπαλαίωση” μια νουβέλα που ομοίως κινείται στον θαλασσινό χώρο όμως τόσο σαν θέμα όσο και σαν γλώσσα, άξιζε πραγματικά το Βραβείο Νουβέλας 2015 της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιβλιοπωλείο Προμηθεύς
“Γυρίσαμε το καρνάγιο μέχρι πέρα, σχολιάζοντας τα σκάφη, είχε όμορφα σκαριά και άχρωμα πλαστικά, κουρασμένα μοτόρια και λίγα καΐκια. Φτάσαμε και στον ταρσανά κι εκεί κόλλησε.
Στο έδαφος ήταν χαραγμένες καμπύλες, πυκνές, η μία πάνω στην άλλη, σαν ο ζωγράφος να μην πετύχαινε το αποτέλεσμα και να προσπαθούσε ξανά και ξανά, δίχως να σβύνει τις παλιές.
-Είναι χνάρια. Η περιουσία του καραβομαραγκού. Κάθε χνάρι οδηγεί τον μαραγκό να φτιάξει την ακτίνα ή τον άξονα για διαφορετικό τύπο και μέγεθος καϊκιού.
Δεν ήξερα να τα ξεχωρίσω, κάποια ήταν χνάρια της μάνας, κάποια των στρώσεων, κάποια των νομέων, κρυπτογραφήματα μιας τέχνης που περνούσε από γενιά σε γενιά.
-Όλα τα καΐκια γίνονταν, φαινομενικά, δίχως σχέδιο, μα με πείρα αιώνων και κανόνες δοκιμασμένους. Οι καμπύλες ξέρουν πόσο στράβωμα σηκώνει το ιρόκο και πόσο το έλατο. Ξέρουν πόσο στράβωμα χρειάζεται το κοφτό κύμα στα όρτσα και πόσο το φαρδύ στα πρίμα.
-Τι κρίμα να μην υπάρχουν χνάρια και για τα ζευγάρια.
Πράγματι, κανείς δεν έδινε πια τα χνάρια για να σκαρώσεις γερές σχέσεις, να βγαίνουν στα πέλαγα με τις φουρτούνες και να γυρίζουν στο λιμάνι, ατσαλάκωτες. Ο κάθε μάστορας ξεκινούσε να μάθει από την αρχή και η γνώση ερχόταν πάντα αργά.”
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.